ေဆာင္းပါးရွင္ - ဗိုလ္မွဴး ေအာင္လင္းထြဋ္ ( အပိုင္း ( ၂ ) ကို ဒီေနရာ တြင္ႏွိပ္၍ ျပန္လည္ေလ့လာဖတ္ရႈႏိုင္ပါသည္...)
၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ ကာလတြင္ တပ္မေတာ္ကို အထူး က်စ္လစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး တပ္တြင္းမိသားစု သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး ကိစၥမ်ားကို အထူးဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ တပ္မေတာ္ အရာရိွ/စစ္သည္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးဘက္ကို စိတ္၀င္စားမႈ မရွိဘဲ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၏ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ “တပ္မေတာ္သာအမိ၊ တပ္မေတာ္သာအဖ” “တပ္မေတာ္အင္အားရွိမွ တိုင္းျပည္အင္အားရွိမည္” စသည္တို႔ၾကားတြင္ အဟုတ္ထင္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ တပ္မေတာ္ စည္းရုံးေရးေကာ္မတီက ျပဳလုပ္ေသာ သင္တန္းမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအား တိုင္းျပည္ဖ်က္မည့္ရန္သူ၊ တပ္မေတာ္ကို ၿဖိဳခြဲမည့္ ရန္သူအျဖစ္ အျမင္ရေစရန္ တပ္မေတာ္အရာရွိ စစ္သည္ မိသားစုမ်ားကို ေဟာေျပာေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခိုင္းၿပီး တပ္မေတာ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအား ေသြးခြဲခဲ့ပါသည္။
ထို႔ျပင္ တပ္မေတာ္ အရာရွိ စစ္သည္မ်ား က်ဆံုးမႈ၊ ဒဏ္ရာရမႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းေစၿပီး စစ္ေရးကိစၥမ်ား ေလ်ာ့နည္းသြားေစရန္ ရည္ရြယ္ကာ “လက္နက္ကိုင္ၿပီးၿငိမ္းခ်မ္းေရး” ဆိုသည့္ ေပၚလစီကို ေျပာင္းလဲ က်င့္သံုးလိုက္သည့္အတြက္ ရွမ္းျပည္နယ္ အတြင္းရွိ တိုက္ပြဲမ်ားသည္ အခ်ိန္ကာလတိုအတြင္း ရပ္စဲသြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စစ္ေျမျပင္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ တပ္မ်ားသည္ ေနာက္တန္း ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ျပန္ရၿပီး မိသားစုႏွင့္ ျပန္လည္ ေနထိုင္ရသည့္အတြက္ စစ္သည္မ်ားအား ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား ရရွိေစခဲ့ပါသည္။ ေရွ႕တန္းသို႔ သြားရေသာ စစ္သည္မ်ားအတြက္ ေနာက္တန္းဌာနခ်ဳပ္ရွိ မိသားစုႏွင့္ ရက္ရွည္လမ်ား အတူျပန္လည္ ေနထိုင္ခြင့္ ရရွိေရးသည္ ၄င္းတို႔အတြက္ မဟာ အခြင့္အေရးပင္ ျဖစ္ေပသည္။ မည္သည့္အိမ္ေထာင္သည္ အရာရွိ/ စစ္သည္ မဆို အႏၱရာယ္မ်ားေသာ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္သို႔ မသြားေရာက္လိုၾကပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေစာေမာင္ ကိုယ္တိုင္ ကတိေပးခဲ့ေသာ “ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးလွ်င္ စစ္တန္းလ်ားကို ျပန္မည္” ဆိုေသာ စကားအား မလိမ့္တပတ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ တပ္မေတာ္အရာရွိ၊ စစ္သည္မ်ားကို အသံုးခ်ၿပီး အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုကို ေခ်မႈန္းေရး ျပဳလုပ္ေစခိုင္းခဲ့ပါသည္။ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနသည္၊ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားသည္ တပ္မေတာ္ကိုၿဖိဳခဲြၿပီး တိုင္းျပည္ မၿငိမ္သက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၄င္းတို႔သည္ တိုင္းျပည္၏ ရန္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ဟုဆိုကာ တပ္မေတာ္အတြင္း အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအေပၚ အဆိုးျမင္ေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး တပ္တြင္း စည္းရံုးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။
၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အလြန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္အေနျဖင့္ န၀တအဖြဲ႔တြင္း ဖိအားေပး ခံရမႈေၾကာင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခံစားမႈမ်ား ရရွိလာသလို အဆိုပါ ကာလမ်ားတြင္ န၀တ ဒုဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သန္းေရႊသည္ အေတာ္အတန္ ေနရာရယူခဲ့ၿပီး တပ္မေတာ္စည္းရံုးေရးႏွင့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ီေရးမ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္မ်ား ရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔တို႔၏ ဆက္ဆံေရးသည္ ယခင္ကထက္ ပိုမိုနီးစပ္မႈ ရွိခဲ့ၾကပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္ကို ဖယ္ရွားေရး ကိစၥမ်ားအား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔မွ ဦးေဆာင္၍ န၀တအဖြဲ႔၀င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကို စည္းရံုးၿပီး အလြယ္တကူ စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္အေနျဖင့္ ထိုစဥ္က ၄င္းအား ေထာက္ခံေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိသည့္အတြက္လည္း လြယ္လြယ္ကူကူ ဖယ္ရွားခံလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္အတြင္း ရွိေနၾကေသာ စစ္တိုင္းမွဴးႏွင့္ တပ္မမွဴး အမ်ားစုသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သန္းေရႊ၏ တပည့္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည့္အားေလ်ာ္စြာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊအား ေခါင္းေဆာင္တင္ေရးကို ကန္႔ကြက္သူမရွိ သေဘာတူညီခဲ့ၾကပါသည္။
အာဏာသိမ္းသည့္ အစီအစဥ္ မည္မွ် ေခ်ာေမြ႔သြားသည္ကုိ ရွင္းျပရမည္ ဆိုပါလွ်င္ တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ အသီးသီးသို႔ အထူးဆက္သား ေစလႊတ္ၿပီး လိမ္မာသိမ္ေမြ႔သည့္ သေဘာထား ေမးျမန္းသည့္စာအား တိုင္းမွဴးမ်ားထံ ေတာင္းခံသည့္အခါ ခ်က္ခ်င္းပင္ သေဘာတူေၾကာင္း တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါသည္။
ဗို္လ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္ ဖယ္ရွားခံရမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တပ္မေတာ္အရာရွိ စစ္သည္မ်ားအတြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ျပႆနာ မရွိခဲ့ၾကပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္အေနျဖင့္ တပ္မေတာ္အတြင္း လူရင္းတပည့္မ်ား မရွိသည့္အတြက္လည္း ထုတ္ပယ္ခံလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တပ္မေတာ္အတြင္း ဆရာ၊ တပည့္ ေမြးျမဴထားျခင္းသည္ မိမိအာဏာ တည္ေဆာက္ထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ထားႏိုင္ေရးအတြက္ အေရးပါသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္ကို တပ္မေတာ္တြင္း မ်ိဳးဆက္သစ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား နားလည္ သေဘာေပါက္လာသလို က်င့္သံုးလာၾကသည့္အတြက္ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးငယ္အပိုင္းတြင္ သူ႔တပည့္၊ ကိုယ့္တပည့္ ေသြးကြဲမႈမ်ား စတင္ ရွိလာခဲ့ပါသည္။
၁၉၉၂ ခု ဧၿပီလမွ စတင္ခဲ့သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ၏ နည္းဗ်ဴဟာမ်ား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊကို လူရိုး၊ လူအ၊ လူေကာင္းဟု ထင္ျမင္ခဲ့ၾကေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္း အပါအ၀င္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အထင္ႏွင့္အျမင္ တက္တက္စင္ လြဲခဲ့ၾကသည္ကို ၄င္းတို႔ကိုယ္တိုင္ ႏွိပ္ကြပ္ခံၾကရသည့္ အခါက်မွ သေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ ဦးေန၀င္းသည္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ မဆလ ပါတီညီလာခံတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊအား အသက္ငယ္ရြယ္သည္ဟု အေၾကာင္းျပ၍ တိုင္းမွဴးအဆင့္မွေန၍ ကစထမွဴးကဲ့သို႔ ရာထူးေက်ာ္ကာ ရာထူး (၂) ဆင့္ တၿပိဳင္နက္တိုးေပးၿပီး အနာဂါတ္ တပ္မေတာ္အတြက္ ဒုတိယကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ (ၾကည္း) ႏွင့္ မဆလပါတီ၏ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ ရာထူးကို ေပးအပ္ခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သန္းေရႊအေနျဖင့္ ထိုစဥ္က စစ္ေရးစြမ္းရည္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစြမ္းရည္တို႔တြင္ သာမန္သာရွိေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း လူရိုး၊ လူအ ခိုင္းတာကို လုပ္မည္ဟု ထင္ျမင္ ယူဆျခင္းေၾကာင့္ ဦးေန၀င္းသည္ တပ္မေတာ္၏ ဒုတိယ အႀကီးအကဲတာ၀န္ကို အပ္ႏွင္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔အခ်ိန္အခါတြင္ “ဖြတ္ထြက္မွ ေတာင္ပို႔မွန္းသိ” ဆိုသလို တိုင္းျပည္၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအား ဖ်က္ဆီးေနသည့္ လူယုတ္မာႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရၿပီး ျဖစ္ပါသည္။
အပိုင္း ( ၄ ) ကို ေနာက္တစ္ပတ္ စေန ေန႔တြင္ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္...
| < Prev | Next > |
|---|